خانه / مذهبی / بهار همه ماه ها

بهار همه ماه ها

اسم حضرت محمد صلی الله علیه و آله

بهار همه ماه ها

بسم الله الرحمن الرحیم

مراقبات ماه ربیع الاول

این ماه همانگونه که از اسمش (ربیع=بهار) بر می آید،بهار همه ماه هاست، از این رو که در این ماه بود که با ولادت حضرت پیامبر صلی الله علیه و آله برترین نشانه های رحمت ربّ و زیباترین جلوه های جمال حضرت حق، در زمین جلوه گر شد، و پر برکت ترین بارانهای بخشش خدا بر زمین و زمینیان فرو بارید.می توان گفت که از آن روز که زمین آفریده شده هرگز چنین کرامت و برکتی را برخود ندیده است، و مگر از ولادت حضرت رسول ،کرامت وبرکتی بزرگت روعظیمتر می توان سراغ کرد؟ از این رو، روز ولدت حضرت رسول ر باید بزرگترین وگرامی ترین روز به شمر آورد،مگر نه اینکه حضرت رسول صلی الله علیه وآله خود عزیزترین،گرامیترین،شریفترین و محبوبترین بندگان خداست،پس باید روز ولادت او نیز عزیزترین و شریفترین روز باشد، که  در این روز ،والاترین برکتها،ارجمندترین هدیه ها، فراگیرترین بخششها و تابناکترین جلوه های الهی بر عالمیان و آدمیان ارزانی شد.

پس برمسلمانی که به شرافت حضرت رسول باور دارد و مراقبت و پاسداشت رفتارهای خویش با خدا را دوست دارد، بایسته است که این روز را بس ارجمند و گرامی بشمارد، آنگونه که در نظر او هیچ روز دیگری نتواند با این روز هم ارج و ارز و هم پایه و مایه شمرده شود ،زیرا اصل و مایه تمام برکتها و عنایتهایی که خداوند به امّت اسلامی ارزانی داشته در این روز بنیاد نهاده شده است، مگر نه اینکه همه برکتها و عنایتهایی که بدین امّت شده است ، از نبوّت و امامت و کتاب و شریعت سرچشمه گرفته است و مگر نه اینکه نبوّت و امامت و کتاب و شریعت همه برمدار وجود حضرت پیامبر قرار یافته است، و مگر نه اینکه ولادت این بزرگ در این روز بوده است ، بنابراین و با تکیه بر این نکته که هم عقل آن را می پذیرد وهم نقل آن را گواهی می کند، بر مسلمان مراقب بایسته است که با تمام توان در شکر این نعمت بزرگ بکوشد، این روز را برترین عید خود بشمارد و با انجام اعمال ویژه ، خویش را به خدا نزدیک سازد، و با توسل یافتن به حضرت رسول، ارادت خویش را به آن بزرگوار نشان دهد،و به خاطر شرافت این روز،همه ماه را گرامی بدارد، و در آن از انجام هیچ گونه کار پسندیده ای دریغ نورزد، و به هنگام استهلال و دیدن هلال ماه، بسته به درک و دریافت خویش، با دعا و نیایشی که شایسته و در خور این نعمت بزرگ الهی است، به پیشباز این ماه برود.

البته این را باید دانست که اگر ما بتوانیم عبادتی برابر با عبادت همه آفریدگان به جای آوریم ، آن هم با خلوص و اخلاصی چونان خلوص و اخلاص پیامبران، باز هم شکر این نعمت بزرگ را به جای نیاورده ایم، نه از این رو که این عبادتها خود از جمله نعمتهای الهی می باشند و نیازمند شکری دیگر ،و شکر نیز خود نعمتی است و نیازمند شکری دیگر و …بلکه از این جهت که نعمت وجود پیامبر، نعمتی آن چنان بزرگ و عظیم است ، که عبادت همه آفریدگان نیز برای شکر و سپاس آن بسنده نیست تا چه رسد به عبادت یک نفر، حال که چنین است و ما را توان شکر این نعمت نیست، به حکم عقل بر ماست که تا آنجا که می توانیم برای ادای شکر این نعمت بکوشیم و در این راه از هیچ تلاش و توانی دریغ نورزیم ، زیرا خدای کریم به حکم فضل و کرمش ، همین اندک مایه شکر ما را اگر با خلوص همراه باشد، می پذیرد و بر آن پاداش فراوان می دهد.

اما مهمتر از هر چیز این است که حقّی را که این روز بزرگ بر ما دارد همیشه در ذهن و ضمیر زنده نگه داریم و وظیفتی را که در برابر آن نعمت بزرگ بر دوش داریم ، هرگز از یاد نبریم و از اینکه نمی توانیم آن حقّ بزرگ و این وظیفت سنگین را بدرستی ادا کنیم در دل شرمسار و خلجت زده باشیم و بکوشیم تا حالات و رفتارمان به گونه ای باشد که نشان دهد ما از آنان نیستیم که این روزهای بزرگ را کوچک می شمارند و از ارج و ارز آنها غافل می مانند ، و حال که نمی توانیم این روز را در عمل آن چنان که باید تکریم کنیم، در تکریم قلبی آن به گونه ای که در خور آن باشد، هر چه می توانیم بکوشیم.زیرا در اینگونه موارد مهمترین کاری که انسان باید تمام تلاش و توان و همه همّ و همّت خویش را در انجام آن به کار گیرد، همین عبادت قلبی و توجّه باطنی است، یعنی باید این روز را در دل بزرگ بشماریم، و به اراج و ارز آن توجّه باطنی داشته باشیم، و دل خویش را از عشق و تکریم و تعظیم آن سرشار سازیم، امّا در مورد عبادتهای ظاهری و بدنی و انجام اعمالی چون نماز و دعا و …آنچه از دید شرعی و عقلی پسندیده است بسنده کردن و به حدّ متوسط است و نیازی به زیاده روی و افراط نیست.

آری در عبادت ظاهری و بدنی میانه روی و پرهیز از افراط و زیاده روی پسندیده تر است، امّا در عبادت باطنی و قلبی ، یعنی از راه معرفت و دیگر پیامدهای نیکوی آن ، جان را جلا دادن ، سینه را صافی ساختن و دل را صیقل زدن، پسندیده تر آن است که آدمی هر چه در توان دارد به کار گیرد و هماره با جدّ و جهد بکوشد تا این حالتهای مبارک را در خویش پایدار سازد، و در این راه تا آنجا پیش رود که حال او همانند حال عارفی گردد که امام صادق علیه السلام درباره اش فرمود:

“…اگر دل عارف یک چشم به هم زدن از خدا غافل ماند، از شدّت شوق بدو می میرد، و آنگاه که پرده های پندار از دل عارف برکنار شود و حجابهای ظلمانی از پیش چشمش فرا رود و جلوه های جمال صفات و سبحات جلال ذات بر او پرتو افکند و نوری غیبی با پرتوهای ی فراوان بر او بدرخشد، دیگر غفلت و بیهوشی و سهو و فراموشی بدو روی نمی آورد ، و دلش در پرتو انوار جلال و جمال دلی دیگر می شود، و خدا  خود تربیت و ریاضت قلب او را با خوف و رجا عهده دار می شود، تا آنگاه که او را در همسایگی خویش به برترین جایگاه وارد سازد ودر بهشت برین و باغ نور او را با پیامبران و صدیقان و شهیدان – که چه نیک همنشینانی هستند-همنشین و همدم سازد.”

(المراقبات فی اعمال السّنه، میرزا جواد ملکی تبریزی،ترجمه سید محمد راستگو)

صلی الله علی محمد و آله و سلم

درباره admin

و ما رأیت منه الا جمیلا... (حضرت زینب علیها السلام)همه جا همچون کوهی استوار خود را آماده کرده تا فرمان مطاع امام زمان خود را انجام دهد و بی دریغ در راه اطاعت او فرمان برداری کند و خدا می داند آن لحظه آخری که برادر را برای رفتن به میدان شهادت بدرقه می کند با چه نیروی عجیبی خو را نگه می دارد و چگونه استقامت و بردباری از خود نشان می دهدکه امام حسین علیه السلام اسراری را به او می گوید ...(نگاهی کوتاه به زندگانی زینب کبری-سید هاشم رسولی محلاتی)

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

رفتن به بالا