خانه / نمی از باران / تفسیر / تلاوت قرآن و شرایط و آثار آن

تلاوت قرآن و شرایط و آثار آن

قران-حرم امام رضا علیه السلام

 

 

 

 

 

 

تلاوت قرآن و شرایط و آثار آن

حضرت امام صادق علیه السلام فرمود:
«آن کس که به هنگام قرائت قرآن، ‌در برابر عظمت ذات پروردگار،‌ خاضع و خاکسار نگردد و قلبش رقت نگیرد و حالت حزن و اندوه بر او چیره نگردد و در عمق وجود خود خلاص و رهایی نیابد، نسبت به شأن خداوند جل جلاله استخفاف کرده است».
پس خواننده قرآن به سه چیز نیازمند است: ‌قلب خاشع، ‌بدن فارغ و محلی خالی از اغیار. چون قلب آدمی خاشع شود،‌ ‌شیطان از او می‌گریزد و خداوند فرماید: ‌هر زمان که به قرائت قرآن، مصمم شدی، نخست از شر شیطان، ‌به حضرت باری تعالی پناهنده شو. و چون نفس انسان، ‌فارغ و آسوده از اسباب دنیوی باشد، ‌قلب او تجرد لازم را برای تلاوت قرآن، حاصل خواهدکرد و از عوارض بازدارنده، که موجب محرومیت وی از برکات نور قرآن است، امان می‌یابد و اگر محل خالی از اغیار داشته و به دو صفت نخستین نیز متصف باشد، و در این حال به تلاوت کلام الله بپردازد، ‌روح و ضمیرش با خداوند متعال مأنوس می‌شود و حلاوت و لذت گفت و گو و مخاطبه حق را با بندگان صالح درک می‌کند و از الطاف عظیم خاص و کرامات لطیف و عزیزی که نسبت به چنین مردمی معمول فرموده است،‌ بهرهمند می شود. از این رو است که اگربنده‌ای از این جام مرحمت و لطف، جرعه‌ای نوشد، تا ابد سرمست خواهد ماند و حالی را بر آن حال و زمانی را بر آن زمان که به قرائت کلام الله سرگرم است، ‌ترجیح و تفضیل نخواهد داد، ‌بلکه این کار را از هر طاعت و عبادتی دل انگیزتر و والاتر می‌یابد، ‌زیرا که در حقیقت، ‌با تلاوت قرآن مجید، بی واسطه با پروردگار خود، در مناجات و راز و نیاز است. پس نِکو بنگر که چگونه کتاب پروردگارت و فرمان ولایتت را می‌خوانی و به اوامر و نواهی آن، ‌پاسخ اطاعت می‌دهی و چِگونه حدود آن را رعایت می‌کنی که قرآن، ‌کتابی عزیز از جانب پروردگار حکیم و پسندیده است که باطل را از هیچ سو بر آن راهی نیست. مراقب باش که حق تلاوت آن بگزاری و از برابر وعده‌ها و وعیدهای آن، شتابزده مگذری، ‌در امثال و مواعظ آن،‌ ‌تفکر و تأمل کن و مباد که با دقت در الفاظ قرآن، ‌از مراقبت نسبت به معانی آن، ‌بازمانی و حدود آن را ضایع و تباه سازی. ‌
و نیز حضرت امام صادق علیه السلام فرماید:‌
استعاذه که در حقیقت، ‌پناه‌بردن به خداوند متعال از شر شیطان است، موجب تطهیر دهان از پلیدی دروغ و غیبت و تهمت است که به منظور آمادگی برای تلاوت قرآن مجید به عمل می‌آید و آدمی با این ذکر، ‌رخصت می‌یابد که بوسیله آیات مبارکه آن، ‌با پروردگار رحمن، مکالمه و گفت‌و‌گو کند.
هزار مرتبه شویم دهان به مشک و گلاب هنوز نام تو بردن کمال بی‌ادبی است
همچنین از همان امام نقل شده است که:‌ کتاب خداوند متعال مشتمل بر چهار چیز است: ‌عبارت و اشارت و لطایف و حقایق. عبارت آن، ‌برای مردم عوام و اشارت آن، ‌برای خواص و لطایف، ‌برای اولیاء ‌خدا و حقایق آن، ‌برای انبیاء ‌علیهم السلام است.
نیز آن حضرت فرمود:‌
قرآن، ‌عهد و پیمان پروردگار، ‌نسبت به خلق است. و بر هر مسلمان فرض است که در این عهدنامه تأمل نماید و دست کم در هر روز پنجاه آیه از آن را تلاوت کند.
گفته شده است: ‌آیه‌ای در قرآن مجید نتوان یافت مگر آنکه آن را هفت معنی است: ‌ظاهر و باطن و اشارات و امارات و لطایف و دقایق و حقایق. ظواهر قرآن، ‌برای عوام الناس و بواطن آن، ‌برای خواص و اشارات آن، ‌برای خاص‌الخواص و امارات آن مخصوص پیامبران خداست و مراد از «حکمت» در آیه شریفه «و مَن یؤت الحکمه فقد اوتی خیراً کثیراً» (بقره، ۲۶۸) فهم قرآن است که به هر کس داده شود،‌ خیر فراوان به او عنایت شده است و در تفسیر این آیه مبارکه «سَاصرف عن آیاتی الذین یتکبرون فی الارض بغیر الحق…» یعنی: ‌آنان را که در زمین، ‌بدون سبب، ‌تکبر می‌ورزند، از آیات خود باز خواهم گردانید…» ابن عباس می گوید:‌ منظور آن است که خداوند متعال، فهم درک معانی آیات عزیز قرآن را از چنین کسان باز خواهدگرفت.
از معصوم علیه السلام مروی است که: ‌بدان که خداوند متعال، ‌دنیا را همچون دریایی ژرف آفریده و آن را رهگذری پرمخاطره و راهی بر روی دوزخ قرار داده است تا آدمی از آن، ‌به منزل دائمی و سرانجام جاویدش برسد. خداوند، بندگان خود را در این سرای ناپایدار، ‌برای عبادت و اطاعت خویش مسکن داده است و قرآن را به منزله رشته‌ای استوار، ‌برای نجات آنان فرو فرستاده و فرموده است: ‌« و اعتصمو بحبل الله جمیعا» یعنی به دین خدا و قرآن که عهدنامه حق در میان خلق است، تمسک جویید و به این سبب، قرآن «حبل الله» نامیده شده است که غریق گرداب ضلالت را با این رشته محکم، نجات حاصل می‌شود، ‌هم آنانکه غرقه دریای ژرف را به مدد ریسمان استوار، ‌نجات توان داد. و مقصود از اعتصام و تمسک به «حبل الله »‌ و چنگ‌زدن در دامان دین و قرآن کریم، همانا اقرار و ایمان به حضرت احدیت جل اسمه و تشبث به قرآن اوست که باطل را از هیچ سویی به حریم آن راه نیست. و براساس روایات منقول از معصومین علیهم السلام، حقیقت حبل الله نیز ولایت امیرالمؤمنین علی علیه السلام است.
نیز از حضرت ابی عبدالله علیه السلام حدیثی است که: خوانندگان قرآن، ‌سه گروهند: نخست آن دسته که قرآن را وسیله تقرب به بزرگان و محتشمان و یا برای یافتن پایگاه نفوذ در میان مردم قرار می‌دهند. این گروه اهل دوزخ‌اند. دسته دیگر آنها که در قرائت قرآن، تنها به حفظ آیات و تجوید کلمات آن پرداخته‌اند و حدود و شئون را مرعی نداشته‌اند و آن را تباه و ضایع می‌سازند. این نیز اهل آتش‌اند. اما گروه سوم آنها که بدون ظاهرسازی و ریا وسالوس، ‌به تلاوت قرآن کریم پردازند و به محکمات آن عمل می‌کنند و به متشابهات و واجبات آن ایمان دارند؛ حلال قرآن را حلال و حرام آن را حرام می‌دانند. این گروه را خداوند متعال از فتنه‌های گمراه کننده حفظ خواهد فرمود. اینان اهل بهشت و شفیع دیگران خواهند بود.
از امیرالمؤمنین علیه السلام، ‌در معنی آیه شریفه «و رتل القران ترتیلا» روایت شده است که فرمود: مقصود از آیه آن است که قرآن را با بیانی آشکار تلاوت کن و آن را همانند شعر و نثر ندان. از قرآن برای کوبیدن دل‌های سخت بهر ه‌گیر و مباد که کسی در تلاوت قرآن، ‌تنها در اندیشه تمام‌کردن سوره‌ای باشد.
(‌زندگی‌نامه آیت الله حسنعلی اصفهانی، نشان از بی نشان ها، ص۳۴۴)

درباره admin

و ما رأیت منه الا جمیلا... (حضرت زینب علیها السلام)همه جا همچون کوهی استوار خود را آماده کرده تا فرمان مطاع امام زمان خود را انجام دهد و بی دریغ در راه اطاعت او فرمان برداری کند و خدا می داند آن لحظه آخری که برادر را برای رفتن به میدان شهادت بدرقه می کند با چه نیروی عجیبی خو را نگه می دارد و چگونه استقامت و بردباری از خود نشان می دهدکه امام حسین علیه السلام اسراری را به او می گوید ...(نگاهی کوتاه به زندگانی زینب کبری-سید هاشم رسولی محلاتی)

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

رفتن به بالا