خانه / نسیم رحمت / هنر / هنر شعر / خداوند روزی ده رهنمای،معارف قرآن در شاهنامه

خداوند روزی ده رهنمای،معارف قرآن در شاهنامه

بسم الله الرّحمن الرّحیم

فردوسی

خداوند روزی ده رهنمای،معارف قرآن در شاهنامه

خداوند نام و خدواند جای           خداوند روزی ده رهنمای

در قرآن کریم می خوانیم : “و لله الاسماء الاحسنی فادعوه بها : و برای خداوند اسم ها ی نیکوست ، پس او را به آن (اسم ها ) بخوانید .”

اگر چه حضرت خداوندی برتر از آن است که ما به کنه و حقیقت اسمای او پی ببریم اما با لطف الهی، راه خداشناسی و آراسته شدن به صفات واسماء الهی را با بیان اسمای حسنای خود بر ما بندگان بیمقدار و مشتاق گشود و هزار و یک اسم علی و جلّی و متین خود را بیان فرمود، تا نیازمندان درگاهش، به گاه حاجت به فراخور شوق و نیاز، او را بخوانند.

با گره کار خود، فریاد “یا فتاح “برآرند و در طلب رزق “یا رزاق گویند و در سختی یا “نعم النصیر” و …در قرآن کریم ، ۴ بار “الاسماءالحسنی –نامهای نیکوتر” به کار رفته است .

در سوره ۷آیه ۱۸۰،سوره ۱۷آیه ۱۱۰، سوره ۲۰آیه ۸ و سوره ۵۹ آیه ۲۴ این است دلیل محکم و متین حکیم فردوسی در اینکه فرماید: “خدای نام”

خداوند جای:

اگر چه نیک می دانیم که خداوند متعال ، منزه از مکان و زمان است و در این دو نمی گنجد ولی جایگاه والای الهی غیر قابل ادراک آن کریم یگانه را تنها حضرات اولیاءالله ، تا مراتبی عالی شناخته و شناسانده اند . چنانچه ما در کتاب مفاتیح الجنان –در دعایی که حضرت جبرئیل علیه السلام به حضرت ختمی مرتبت صلی الله علیه وآله  تعلیم می کند، می خوانیم :”اللهم انک تری و لاتری و انت بالمنظر الاعلی : خداوندا همانا تو می بین و دیده نمی شوی و تو در جایگاه برتری .”

از دیدگاه ناقص این اندک بضاعت، می توان نظر فردوسی را در ” خداوند جای” از دو بعد بررسی کرد. یکی توجه و عنایت به آیاتی که خداوند را صاحب همه چیز و همه جا می داند. به عبارتی همان خداوندی که مکان ها متعلق به اوست ، یعنی :”مالک الملک”.

در قرآن کریم می خوانیم :”قل اللهم مالک الملک…(۳:۲۶)

و دیگری آیاتی که در آن از “رب العرش و ذوالعرش” یاد شده است که به ترتیب ۶ و۳ بار در قرآن کریم آمده است.

نیز می تواند اسماء کریمه ای را که دلالت بر برتری جایگاه حضرت جلیل دارد، در بر بگیرد، همچون :”الاعلی-العلی و….”

در قرآن کریم ،آمده است :”و هو رب العرش العظیم : و اوست پروردگار عرش بزرگ “(۹:۱۲۹)

اگر چه بسیاری از علما، از عرش به علم و قدرت خداوند،تعبیر فرموده اند ولی تصور نمی شود منافاتی با بیان جایگاه رفیع برای حضرت حق، در معنای “خداوندجای” داشته باشد. با یقین به این فرمایش حضرت علی-روحی فداه-که می فرمایند: “کمال اخلاص در توحید و خداشناسی آن است که صفات زائده ی بر ذات برای او تصور نکند.”(نهج البلاغه فیض –خطبه -۱ فراز ۵)

 

در قرآن کریم می خوانیم “ان الله هو الرزاق ذوالقوه المتین :همانا خداست روزی دهنده ی توانای نیرومند.

حکمت، استواری در بینش و دانش است، به گونه ای که سستی در عقاید و علوم شخص در مقام گفتار و اثبات و عمل، جایی ندارد و بی تردید حکمتی استوارترین است و ماندنی تر که ریشه در کلام وحی حضرت رزاق داشته باشد و چقدر گیرا و دل نشین است که در مطالعه ی کتاب فردوسی و بیان اسماء و صفات حق تعالی و توحید و خداشناسی از دیدگاه آن حکیم، اصالت قرآنی و الهی بینش استوار و متین وی را با هم خوانی آیات قرآنی و سخنان ائمه ی معصومین صلوات الله علیهم -در یابیم.اگر چه ما، در این مجال اندک کمتر به اصول کافی و دیگر مأخذ روایات رجوع کرده ایم و بیشتر از قرآن و نهج البلاغه یاری جسته ایم ، ولی بی شک این دو خود سندی کافی و وافی است.

وقتی سخن از رزق و روزی به میان می آید، بی درنگ حضرت خیرالرازقین را یاد می کنیم که به تأکید مکرر کلام حقش در آیات کریمه ،او روزی دهنده است و بس .

در قرآن کریم ، ۵ بار “خیر الرازقین، بهترین روزی دهندگان” و یک بار “الرزاق” آمده است و دیگر مشتقات واژه ی رزق که بارها در قرآن تکرار شده است . که می توان گفت بخش زیادی از آیات توحیدی را در بر می گیرد تا بندگا با یقین باورداشت روزی دهنده بودن حضرت رزاق به دنبال رزق که بارها در قرآن تکرار شده است ، که می توان گفت بخش زیادی از آیت توحیدی را در بر می گیرد تا بندگان با یقین باورداشت روزی دهنده بودن حضرت رزاق به دنبال رزق بیشتر غیر مقدر، خود را آلوده ی آز و تملق و دروغ نسازند و علو طبع الهی –انسانی خود را حفظ کنند، چنانکه حکیم فردوسی در اوج تنگدستی ، با این اعتقاد و باور ، همت و حرمت خود را در پی کسب نان و رزق افزون ، پایمال نکرد زیرا که معتقد است، همانا اوست بهترین روزی دهندگان .”ان الله لهو خیر الرازقین”

در نهج البلاغه ، نیز حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

” و اله الخلق و رازقه : اوست معبود خلایق و روزی دهنده ی آنها.” (نهج البلاغه فیض ص ۲۲۶-خطبه ۸۹فراز ۲)

و نیز فرموده اند: “قسم ارزاقهم و احصی آثار هم و اعمالهم : روزی خلایق را قسمت کرده و…” (نهج البلاغه فیض ص ۲۲۶-خطبه ۸۹فراز ۳)

در جلد چهارم شاهنامه، وقتی کیخسرو با خداوندنیایش می کند، کردگار خودر دادگر یکتا می خواند و روزی ده و رهنما.

چنین گفت : کای دادگر یک خدای             جهاندار و روزی ده رهنمای

گزیده ای از معارف قرآن و نهج البلاغه در شاهنامه فردوسی”

درباره admin

و ما رأیت منه الا جمیلا... (حضرت زینب علیها السلام)همه جا همچون کوهی استوار خود را آماده کرده تا فرمان مطاع امام زمان خود را انجام دهد و بی دریغ در راه اطاعت او فرمان برداری کند و خدا می داند آن لحظه آخری که برادر را برای رفتن به میدان شهادت بدرقه می کند با چه نیروی عجیبی خو را نگه می دارد و چگونه استقامت و بردباری از خود نشان می دهدکه امام حسین علیه السلام اسراری را به او می گوید ...(نگاهی کوتاه به زندگانی زینب کبری-سید هاشم رسولی محلاتی)

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

رفتن به بالا