خانه / نمی از باران / اسلام / دعا و زیارت / دعا می کنیم یا به خدا دستور می دهیم؟

دعا می کنیم یا به خدا دستور می دهیم؟

salavat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دعا می کنیم یا به خدا دستور می دهیم؟

از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم حدیث است که: ‌اگر مسلمانی از خداوند متعال خواهشی کند که مشتمل برگسستن پیوندهای خانوادگی و جلب گناه و معصیت نباشد، ‌حق تعالی به یکی از سه وجه زیر به آن دعا و خواهش ترتیب اثر خواهد داد:‌ یا آنکه فوراً دعایش را مستجاب می‌کند و خواسته‌اش را بر می‌آورد و یا پاداش و اجری برای روز واپسینش می‌اندوزد و یا آنکه از بلاهای مشابه، وی را در امان و محفوظ می‌دارد.
حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام فرمود:‌ در دعای هیچ کس، به چشم حقارت منگرید، زیرا که خداوند متعال، ‌دعای خیری را که یهودی در حق شما کند، مستجاب خواهد فرمود گرچه دعایی که در حق خویش کند، به هدف اجابت نخواهد رسید.
از حضرت ابی عبدالله علیه السلام مروی است:‌ دعا، ‌موجب می‌شود که حتی قضاء محتوم الهی تغییر کند؛ پس بسیار دعا کن که دع کلید هر رحمت و موجب حصول هر حاجت است. به مراحم حق تعالی، ‌جز از طریق دعا نمی‌توان دست یافت و چنین است که هر دری را بسیار بکوبند، باز خواهد شد.
ملای رومی گوید:‌
تو دعا را سخت گیر و می‌شخول عاقبت بِرهاندت از دست غول
گفت پیغمبر که چون کوبی دری عاقبت زان در برون آید سری
اینک بدان ای عزیز که دعا را نیز چون امور دیگر، آدابی است که با رعایت آن، ‌به استجابت نزدیکتر می‌گردد. طهارت بدن از حدث و خبث و استعمال بوی خوش [برای زنان خارج از خانه استعمال عطر حرام است.] و تشرف به مساجد بقاع متبرکه،‌ دعا را به اجابت می رساند. نیز دادن صدقه به محتاجان و توجه به خانه خدا از آداب دیگر دعاست. کسی که دست به دع برمی دارد،‌باید که به خداوند و حصول حاجت خودز سوی پروردگار عالم،‌حسن ظن داشته باشد و با تمام وجود و از عمق قلب خویش دعا کند و بوسیله روزه، اندرون از حرام، خالی دارد و توبه از گناهان را تجدید کند و در دعا اصرار ورزد و حاجت خویش،‌ به زبان باز گوید و با خشوع و گریه، نیاز به درگاه بی‌نیاز بَرَد و حاجت برادران اهل ایمان را مقدم دارد و دعای خود را با اسماء اعظم الهی همراه کند و از مدح و ثناء‌ پروردگار خود فرو نگذارد و در آغاز و انجام دعای خود، بر محمد و دودمانش صلوات و درود فرستد که از امیرالمؤمنین، علی علیه السلام منقول است که: ‌هیچ دعایی از زمین به آسمان اجابت، فرا نرود مگر آنگه که خواننده بر محمد و آل او صلوات فرستد.
در محضر مبارک حضرت امام صادق علیه السلام، ‌آیه شریفه «امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء‌» قرائت شد. کسی پرسید: ‌چگونه است که دعای ما در پیشگاه پروردگار به هدف اجابت نمی‌رسد؟ امام فرمود: بدین سبب دعاهای شما مستجاب نمی‌شود که خدای را که در دعا می خوانید، ‌نمی‌شناسید و نمی‌فهمید از او چه می‌طلبید. احساس بیچارگی و اضطرار بنده به خداوند خود، تمام دین است، ‌ولی دعای بسیار با عدم معرفت نسبت به ذات باریتعالی، ‌نشانه خواری است. کسی که ذلت خود را در برابر حق نمی‌بیند و به یقین نمی‌داند که قلب و ضمیرش تحت قدرت پروردگار است، با دعای خود، ‌در حقیقت، به خداوند فرمان می‌دهد و تصور می‌کند که دعا می‌کند. این گونه دعا که در واقع، حکم و دستور به خداوند جل جلاله است، جسارت و تجری در پیشگاه حق محسوب می‌شود.
از همان امام روایت شده است که: ‌هر گاه بنده با نیت پاک و قلب با اخلاص، ‌خداوند تبارک و تعالی را به دعا بخواند و به عهد و پیمان خدا وفادار باشد، دعایش مستجاب می‌شود، لیکن اگر بدون این شرایط دعا کند، اجابت نخواهد شد. مگر خداوند متعال نفرمود: ‌به پیمان من وفادار باشید تا من نیز وفادر پیمان شما باشم. پس آن کس که به عهد خدا پایبند باشد، از سوی حق تعالی وفا خواهد دید.
حضرت امام صادق علیه السلام فرمود:‌ …باید که پس از دعا دست بر رخسار و سینه خود بکشد… و نیز از حضرت رسول خدا حدیث است که: ‌هر کس که به هنگام دعا، ‌چهل تن از برادران ایمانی خود را مقدم یاد کند،‌ خواسته‌اش درباره خود و آن چهل تن، مستجاب خواهدگردید.
از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت شده است که فرمود: ‌هر زمان که تو را به خداود، حاجتی باشد، ‌در آغاز دعای خود، برای رسول خدا صلوات و رحمت مسألت کن و پس از آن حاجت بخواه که خداوند کریم‌تر و بخشاینده‌تر از آن است که یک دعا و خواهش را اجابت فرماید و حاجت دیگر را روا نکند.
در کتاب کافی از امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که: ‌هر یک از شما بخواهد دعایش در پیشگاه حق‌تعالی اجابت شود، باید که خود را از همه مردمان و از کمک ایشان مأیوس و ناامید سازد و تنها دل و امید خود، در خدای بندد. در چنین حال است که هر حاجتی، بنده از حضرت پروردگار بخواهد، ‌به هدف اجابت خواهد رسید.

×(شخولیدن به معنی نعره و فریاد زدن است).
×(مأخذ: ‌نشان از بی نشان‌ها، ص:۳۶۱)

درباره admin

و ما رأیت منه الا جمیلا... (حضرت زینب علیها السلام)همه جا همچون کوهی استوار خود را آماده کرده تا فرمان مطاع امام زمان خود را انجام دهد و بی دریغ در راه اطاعت او فرمان برداری کند و خدا می داند آن لحظه آخری که برادر را برای رفتن به میدان شهادت بدرقه می کند با چه نیروی عجیبی خو را نگه می دارد و چگونه استقامت و بردباری از خود نشان می دهدکه امام حسین علیه السلام اسراری را به او می گوید ...(نگاهی کوتاه به زندگانی زینب کبری-سید هاشم رسولی محلاتی)

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

رفتن به بالا