علی علیه السلام و کمیل

images

علی علیه السلام  و کمیل

در خطبه ای از نهج البلاغه آمده است:‌کمیل بن زیاد نخعی گفت:‌ روزی امیرالمؤمنین علیه السلام دست مرا گرفت و به صحرایی خارج از شهر بیرون برد و در آنجا همچنان شخص متحسّر و اندوهناک آهی کشید و فرمود:‌

ای کمیل این دل‌ها ظرف‌هائیست که علوم معرفت واسرار حکمت آنجا در می آید،‌و در آن مخزن دانش مخزون می‌گردد. پس بهترین آن دل‌ها نگاهدارنده آنهاست که سپرده شده را خوب نگاهداری کند، پس به خاطر داشته باش آنچه به تو می‌گویم .

مردم سه دسته اند:

اول:‌ عالم ربانی (که در مقام معرفت در طریق سالکان الی لله قدم برداشته و به وظیفه خود عمل نموده است.)

دوم:‌ دانشجویی است که در جستجوی راه نجات و رستگاری است.

سوم: آنانندکه همچون مگسانی کوچک و ناتوان به دنبال هر صدایی و یا هر بادی روانند.

ین دسته پیروی می  کنند ه رآوز کننده ای را که بهر راه آنان را رهبری می کند،‌بدون تمیز حق از باطل و صواب ازخطا.آنان از نور دانش روشنی نطلبیده و به پایه استواری پناه نبرده اند.

ای کمیل، ‌دانش بهتر از مال و دارایی است. زیرا دانش، تو را نگاهداری و محافظت می‌کند و تو مال را حراست و نگهداری می‌کنی و بذل و بخشش، مال و ثروت را کم می‌گرداند و علم در اثر بخشش افزونی می‌یابد و آنکه با مال و ثروت پرورش یافته است با نابودشدن آن نابود می‌شود در حالی که بزرگی به علم و دانش از میان نخواهد رفت.

ای کمیل، ‌تحصیل علم و دانش و شناخت آن (یکی از ارکان دین است) که به سبب آن جزا و پادش داده می‌شود که آدمی در دوران زندگانیش از طریق دانش راه فرمانبرداری را می‌پیماید و پس از مرگ به پیروی دانش نام نیک از خود به جای می‌گذارد. همیشه علم فرمانروا و برقرار و مال و ثروت فرمانبر و مغلوب و فانی است.

ای کمیل،‌گرد آورندگان ثروت و امول تباه و هلاک شده‌اند و درعین زندگی مرده‌اند. و دانشمندان باقی و برقرارند چندان که روزگار پابجا و برقرار است هر چند به صورت فانی  شده باشند و پیکر هاشان خاک و ناپیدا باشد ولی صورت‌هاشان در دل‌ها پای برجا و موجود است.

آنگاه حضرت به دست مبارک به سینه خود اشاره کرد و فرمود :‌

ای کمیل، ‌آگاه باش در درون این سینه دانش فراوانی انباشته شده است اگر برای آن یاد گیرندگانی می‌یافتم که شایستگی فهم آن را داشتند آشکار می‌نمودم .

آری چنین کسانی را می‌یابم ولی مطمئن نیستم؛ که (چون) او دین و دانش را برای پیشرفت مقاصد دنیوی خواهان است و نعمت‌ها و حجت‌های خدا را علیه بندگان بکار برده و بر دوستانش برتری می‌جوید.

یا می‌یابم شخص فرمانبرنده‌ای را از صاحبان دانش که او را بصیرت و فهم نیکویی نیست؛ به اندک شبهه‌ای که روی دهد شک و گمان خلاف در دل او آتش افروزد. بدان که نه این و نه آن هیچ یک از این قوم اهل امانت نیستند.

یا می‌یابم کسی را که در لذت و شهوت زیاده‌روی کرده و به آسانی پیرو خواهش نفس گردیده. یا می‌یابم شخصی را که شیفته گردآوردن مال و ذخیره‌کردن متاع دنیاست.

پس این دو هم از نگهدارندگان دین در کاری از کارها نیستند. آن اول همه همت را بر لذات نفس و مشتهیات گماشته و آن دیگر همه توجه خود را به جمع مال و اسباب گمارده است. که نزدیکترین چیزی از روی مشابهت این دو با هم حیوانات چرنده‌اند.

و همچنین است در چنین روزی که (حَمَله علم یافت نمی‌شود) علم به مرگ حمله و نگهدارش می‌میرد. بار خدایا، ‌آری خالی نمی‌باشد زمین از حجتی که برپا دارنده دین خدا باشد و قیام نماید و برپا دارد علم و دین خدا را، ‌یا آشکار و مشهور (مانند ائمه هدی علیهم السلام در زمان خود) و یا ترسان و مستور به سبب غلبه اشقیا و فساد و یا دیگر سبب‌ها همچنان حجت منتظر عجل الله تعالی فرجه تا حجت‌ها و دلیل‌های روشن خدا از بین نرود و باقی و برقرار بماند.

آنان چندند و کجایند؟ ‌سوگند به خدا که آنان از حیث شمار کم و بسیار اندک هستند و از حیث رتبه و منزل در نزد خدای بسی ارجمند و بزرگوارند خداوند به وسیله آنان حجت‌ها و دلیل‌های روشن خود را حفظ و نگهداری می‌کند تا آنکه آنان امانت بسپارند آن را به امثال خود و بکارند آن را در دل اشباه خود تا دنیا از حجت خالی نماند.

علم و دانش با حقیقت و بینایی بر آنان یکباره روی آورده و با آسودگی و یقین به کار بندند و آنچه را که اهل عیش و لذت دنیا سخت گرفته‌اند آنها آن را برخویش آسان گیرند و به آنچه نادانان ترسان هستند و دوری گزینند انس و خو گیرند.

با پیکرهایی زندگانی کرده که روح آنان به جای بسیار بلند پیوسته. آنانند خلفاء ‌و نمایندگان حق در روی زمین که مردم را به سوی دین ا و می‌خوانند.

آه آه که تا چه اندزه مشتاق و آرزومند دیدار آنان هستم.

پس فرمود:‌

ای کمیل اگر می‌خواهی باز گرد.

(و این حدیث بسیار مشهور و مفصل است که در بسیاری از کتب حدیث آمده است. و شیخ بهایی هم آن را یکی از احادیث اربعین خود قرار داده است.)

(احمد زمردیان،‌ شرح دعای کمیل)

درباره admin

و ما رأیت منه الا جمیلا... (حضرت زینب علیها السلام)همه جا همچون کوهی استوار خود را آماده کرده تا فرمان مطاع امام زمان خود را انجام دهد و بی دریغ در راه اطاعت او فرمان برداری کند و خدا می داند آن لحظه آخری که برادر را برای رفتن به میدان شهادت بدرقه می کند با چه نیروی عجیبی خو را نگه می دارد و چگونه استقامت و بردباری از خود نشان می دهدکه امام حسین علیه السلام اسراری را به او می گوید ...(نگاهی کوتاه به زندگانی زینب کبری-سید هاشم رسولی محلاتی)

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

رفتن به بالا