خانه / نمی از باران / اسلام / دعا و زیارت / شرح دعای کمیل قسم به نام های تو
دعای کمیل، قسم به نام های تو

شرح دعای کمیل قسم به نام های تو

images

 

 

 

 

 

 

شرح دعای کمیل قسم به نام های تو

 

وَ بِاَسمائِکَ الَّتی مَلَات ارکانَ کلِّ شّیء

و خدایا درخواست می‌کنم از تو به حق نام‌های تو که پر کرده است ارکان هر چیزی را.

و یا به اعتبار دیگر: ‌خدایا به حق آن اسماء ‌مقدسه تو، ‌به حق آن نام و نشان‌های روشن و آشکار تو، ‌که پایه جهان هستی را استحکام بخشیده و تمام وجود کائنات را فرا گرفته است.

شرحی درباره اسم و مسمی

در این توسل گویا امام علیه السلام از هیچ چیز فرو گذار نکرده و به تمام آنچه در عالم است متوسل شده؛ همچنانکه اشاره می‌فرماید و سوگند می‌دهد خدا را به اسماء مقدسه‌ای که اطراف و جوانب موجودات، بلکه تمام وجود کائنات را فراگرفته است و این معنا بسیار دقیق است، که چگونه اسماء ‌خدای تعالی پرکرده است عالم هستی را. در اول قبل از آن که وارد اصل موضوع شویم، ‌شرحی درباره اسم و مسمی از نظر تفاسیر متذکر شده تا شاید بتوانیم مفهوم این معنی را تا حدی درک نمائیم. در میان اهل علم اختلاف است، که آیا اسم و مسمی یکی است، ‌یا اسم غیر مسمی است.

بعضی گفته‌اند:‌ که نسبت به مخلوق اسم و مسمی دو چیز است ولی نسبت به خالق هر نامی از نام‌های او مصداق و مفهوم «الله» را دارا می‌باشد.

در تفسیر منهج الصادقین، ‌آورده بعضی از متکلمین برآنند که اسم غیر مسمی است، ‌زیرا اگر اسم و مسمی یکی می‌بودند بایستی که تلفظ به عسل مستلزم حلاوت لسان بوده باشد و تکلم به نار مستلزم احتراق لسان.

سپس اضافه می‌کند:‌ که بعضی دیگر می‌گویند که اسم و مسمی عین همند، ‌زیرا که حق تعالی فرمود: ‌تبارک اسم ربک…

و جواب آن است که: ‌همچنانکه واجب است تنزیه ذات او سبحانه از نقائص،‌ همچنان لازم است تنزیه اسم او از نقائص.

در «انورالتنزیل» آورده :‌اگر مراد به اسم لفظ است، پس غیر مسمی است و اگر مراد به آن ذات شیء است پس عین مسمی خواهد بود، ‌لیکن به این معنی اشتهار نیافته است.

شیخ صدوق و طبرسی،‌ روایتی از امام علیه السلام نقل کرده‌اند، که فرمود: ‌اگر بگویی اسم و مسمی «الله» دو چیز است خدا را دو عدد فرض کرده‌ای و خدا بالاتر و منزه است از آنکه این نسبت به او داده شود.

حضرت صادق علیه السلام فرمومد: اگر اسم را بدون مسمی عبادت کنی کافر می‌شوی اسم صفتی است برای موصوف و اگر اسم و مسمی را هردو عبادت کنی باز کافر می‌شوی زیرا دو چیز را خدا دانسته‌ای.

این روایت معلوم می‌داردکه: ‌اسامی خدای تعالی هر یک دارای معنای کامل و مخصوصی است، که در تحت نام شریف «الله» قرار دارد و هرنامی از نام‌های باری تعالی که خوانده می‌شود باید توجه داشت که معنای آن همان حقیقت ذات واجب الوجود است که در معنای نام الله مستتر است، همچنانکه مصداق آیه شریفه: ‌(سوره ۱۷/آیه ۱۱۰) قل ادعوا الله او ادعوا الرحمن ایاماً تدعوا فله الاسماءالحسنی… این معنی  را خوب می‌رساند که می‌فرماید، چه خدا را به نام الله و چه به نام رحمن بخوانید هر دو لفظ ذات واحد است، ‌بلکه اشاره بر این است که: هر نامی از نام‌های نیکوی او حکم ذات واحد را دارد.

پس اینکه امام علیه السلام در این بند از دعا متوسل به اسماء ‌الهی شده است، می‌توان گفت در واقع متوسل به یک حقیقتی شده است که آن تنها ذات واجب الوجود است.

جلوه ظهور اسماء الهی

هر نامی از نام‌های خدای تعالی جلوه ظهور او درعالم موجودات است،‌ همچنانکه اهل توحید بر آنند که نام‌های الهی جلوه‌های او در موجودات جهان آفرینش از جهات مختلفه است که از هر جهت به نحوی جلوه‌گر و هر جلوه‌ای به لفظی تعبیر شده است.

جلوه مقام کبریایی او؛ علی و عظیم است،‌ جلوه مقام عطوفت و مهربانی از او؛ رحمن و رحیم است، جلوه مرتبه قهر و غلبه او جبار و قهار است.

در اصول کافی روایتی از امام رضا علیه السلام نقل کرده که فرمود: اول نامی که خدای‌ تعالی برای خود برگزید علی و عظیم بوده است، ‌زیرا او برتر از همه چیز است، معنایش الله  است و نامش علی و عظیم و آن اول نام‌های اوست که فراز است برهر چیزی.

شارح اصول کافی:‌ در ذیل این روایت آورده که حقیقت ذات او خدا است، ‌یعنی الله و علی و عظیم به حسب جلوه و ظهور ذات او در عالم موجودات.

و اضافه می‌کند که خدا از نظر ذات خود به هیچ نام‌گذاری نیاز ندارد و نام‌گذاری برای دیگران است و مقصود از این نام هم تلفظ نیست، ‌بلکه جلوه‌ای است که در ذات خدا از نظر آفرینش آشکارمی شود، یعنی نشانه‌ای که از آن عیان می‌گردد وسیله این است که مخلوق، خدا را با آن بخواند.

پس به این اعتبار معلوم گردید،که توسل امام علیه السلام در بند مورد شرح به اسماء الهی، ‌توسل به اصل معانی بوده، یعنی توسل به آن جلوه‌هایی که در ذات خدای تعالی از نظر آفرینش آشکار می‌گردد.

(علی و کمیل، شرح دعای کمیل، حمد زمردیان)

دعای کمیل، قسم به نام های تو

درباره admin

و ما رأیت منه الا جمیلا... (حضرت زینب علیها السلام)همه جا همچون کوهی استوار خود را آماده کرده تا فرمان مطاع امام زمان خود را انجام دهد و بی دریغ در راه اطاعت او فرمان برداری کند و خدا می داند آن لحظه آخری که برادر را برای رفتن به میدان شهادت بدرقه می کند با چه نیروی عجیبی خو را نگه می دارد و چگونه استقامت و بردباری از خود نشان می دهدکه امام حسین علیه السلام اسراری را به او می گوید ...(نگاهی کوتاه به زندگانی زینب کبری-سید هاشم رسولی محلاتی)

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

رفتن به بالا